Wydane na dwóch płytach kompaktowych QUEEN : On Fair stanowi całościowy komplet wszystkich sesji dla radia BBC ( a jest ich 6). The Complete BBC Radio Sessions, bo tak brzmi podtytuł całego zbioru, nagrywane były od debiutanckiego krążka zespołu czyli od 1973 roku do 1977 roku. Nagrania stanowią przegląd najciekawszych kawałków z płyt Queen, nie wliczając albumów “A night at the opera” (1975) i “A day at the races” (1976), z prostej przyczyny – nie było do nich sesji radiowych.
Pierwsza i druga sesja, datowane na rok 1973, zawiera wykonania z pierwszego debiutanckiego krążka. Na szczególną uwagę należy zwrócić na otwierającą sesje piosnkę
“My fairy king”, gdyż jest typowa jeśli chodzi o styl zespołu. Jest kwintesencją rodzącego się wówczas rocka pompatycznego. Śmiem twierdzić, że od tego utworu wszystko się zaczęło, a sam zespół, z pewnością, nie osiągnąłby byle ile udało im się czy to w połowie lat siedemdziesiątych, czy na początku lat dziewięćdziesiątych. Bez tej piosenki Queen nie byłby tym czym przyzwyczaił swoich najwierniejszych fanów. I zapewne bez tych pierwszych podrygów pomp rocka, nie powstałby styl takich zespołów jak: Van Halen, Def Leppard czy Extreame. Moją uwagę przykuły jeszcze: “See what a fool I’ve been” ( Queen i… blues ) oraz ostrzejsza niż na albumie “Son and daughther”.
Trzecia i czwarta sesja poświęcone są również pierwszemu albumowi, jednak z uwzględnieniem drugiego krążka ( otwierająca “Ogre battle” , ballada “”White Queen (As it began”) oraz krótkie “Nevemore”). I znowu mamy tutaj ostrzejszą i dłuższą tym razem “Son and daughter”. Na wyróżnienie zasługuje jeszcze “Great king rat”, które jest ostrzejsze
i bardziej “brudne” niż na albumie studyjnym.
Piąta sesja dotyczy albumu “Sheer heart attack” z 1974 r. Oprócz pre-trash metalowego “Stone cold crazy”, który to został niegdyś przerobiony przez zespół Metallica, mamy tutaj perkusistę Rogera Taylora przy mikrofonie w “Tenement funster”. Lecz prawdziwą perłą jest ostatnia, szósta sesja z utworami z albumu “News of the world” z 1977 roku. Mamy tutaj “We will rock you” w dwóch wersjach: spowolnionej albumowej, i szybszej bardziej rockowej, którą to zespół nieraz otwierał swoje koncerty. Pomostem miedzy nimi jest recytowana wstawka z powieści “Siddhartha” Hermanna Hesse. Jest jeszcze ballada “Spread your wings” oraz “It’s late” bardziej drapieżnie niż na albumie studyjnym, i uzupełnione ” zabawą dźwiękiem” tak podobną do tego z “Get down, make love”. Ta ostatnia sesja długo była “ukrywana” przez zespół, krążyła tylko na bootlegach, i śmiem twierdzić, że jest najlepsza ze wszystkich.
W końcu zespół wydał coś finalnego, coś co zamyka całość, gdyż wydawnictwo “Queen at the Beeb” z 1989 roku było tylko wyborem piosenek z poszczególnych sesji. I jeszcze ostatnia sesja radiowa z 1977 roku zamyka pewien rozdział w karierze zespołu. Następnym krokiem zespołu będzie płyta “Jazz”, na której to zespół, zaczął eksperymentować z różnorodnością. Tak więc środek lat 70-tych, często określany jest jako ten najlepszy dla fanów, kiedy to rodziło się coś nowatorskiego. I same piosenki z sesji radiowych, czy nawet koncertowe wersje piosenek, nie są i nigdy w historii zespołu takie nie były, wierną kopią z albumów studyjnych. Pytanie co lepsze, wiernie odtworzyć piosenkę czy dodać do niej coś nowego zyskując przy tym element zaskoczenia. Opinie jak i gusta są różne.
CD 1
Sesja 1 – Luty 1973:
1) My Fairy King
2) Keep Yourself Alive
3) Doing All Right
4) Liar
Sesja 2 – Lipiec 1973:
5) See What a Fool I’ve Been
6) Keep Yourself Alive
7) Liar
8) Son and Daughter
Sesja 3 – Grudzień 1973:
9) Ogre Battle
10) Modern Times Rock ‘n’ Roll
11) Great King Rat
12) Son and Daughter
CD 2
Sesja 4 – Kwiecień 1974:
13) Modern Times Rock ‘n’ Roll
14) Nevermore
15) White Queen (As It Began)
Sesja 5 – Październik 1974:
16) Now I’m Here
17) Stone Cold Crazy
18) Flick of the Wrist
19) Tenement Funster
Sesja 6 – Październik 1977:
20) We Will Rock You
21) We Will Rock You (fast)
22) Spread Your Wings
23) It’s Late
24) My Melancholy Blues
Data wydania: 4 listopad 2016
Produkcja: Justin Shirley-Smith, Josh Macrae, Kris Fredriksson
Ilustracje: Clinic London
Najnowsze komentarze